۱۰/۱۳

بسم الله الرحمن الرحیم

این سیزدهه ده ، این یک و بیست دقیقه . تا ابد ماندگار میمونه… این که یکی از قهرمان های کشورت رو شهید میکنن تا ابد تو یادها میمونه…

حتی انتقامی هم که هنوز گرفته نشده و به زودی گرفته میشه ان شاءالله ، اون هم تا ابد در یادها خواهد موند…

هیچوقت نمیشه اون لحظه های تلخ رو فراموش کرد… تلخی ای که ما حدود ساعت ۳ ۴ خبردار شدیم… نمیدونستیم کجا بریم داد بزنیم حداقل خودمونو خالی کنیم، ۳ سال گذشت ، مگه این داغ سرد میشه؟

قاعده ی خدا همیشه همین بوده . تا خون بهترین ها روی زمین ریخته نشه . بدترین ها از روی زمین جمع نمیشن. و جهانی که هر روزش با اخبار و حوادث شروع میشه تا برسه به جایی که همه از خدا مُنجی اصلی رو طلب کنن… و دنیا برسه به دست صاحبان اصلی خودش… 

.

پ ن : چقدر این حرف های حاج قاسم رو دوست دارم. شاید چون سال ها اعتقاد خودم بوده این صحبت ها. شاید چون سال ها به عالم و آدم گفتیم و گوش نکردن. رمز شکستن دو قطبیه این جامعه همین ارتباط برقرار کردنه، همین حرف زدنه، تو خودمون نبودنه، رمزش یکسان شدنه شادی ها و عزاهامون هست . نه اینکه شهادت ها رو دهه بگیریم و جشن ها رو یک روزه سرو تهشو هم بیاریم . داریم با این کار چیو منتقل میکنیم؟ جز اینکه اسلام دین عزا و غم به نظر بیاد؟  کاش یه خورده یاد بگیریم که ماه رمضونی که درپیشه ماه شادیه ماه مهمونیه . نه ماه غم(جز اندک روزهاش) . کاش قدر ماهه پر از جشن و سرور شعبان رو بیشتر بدونیم… سخن بسیار هست ما کوتاه میکنیم…

دیدگاه شما

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.